با توجه به نزديك شدن ايام عيد الزهرا (عليها السلام)؛ در مورد حديث مشهور «رفع القلم ثلاثة أيام» مطلبي مي نويسم؛ دوست دارم نقدش كنيد؛

اين حديث اگر چه به طور مطلق بيان شده است؛ ليكن با توجه به مسائلي ضروري و لازم است آن را مقيد دانست؛ برخي با توجه به اطلاق ظاهري اين حديث اينگونه برداشت كرده اند كه در اين سه روز هر گناهي از ايشان سر بزند؛ معذور هستند و هيچ عقابي متوجه ايشان نخواهد بود.

اين ديدگاه با توجه به مسائلي خلاف شرع به نظر مي رسد:

1-      اين ديدگاه با روحيه ي شارع – حفظ و پاسداشت از احكام- در تضاد است.

2-   اين حكم نقض غرض شارع در تشريع احكام است؛ يعني از يك طرف كاري را ممنوع كرده و از ديگر سوي همانها را مجاز شمرده است.

3-   اين حكم با غرض تشريع وجوب دوري جستن از دشمنان نيز در تضاد است؛ چون دشمنان دين به دنبال اباحه گري و لاابالي گري هستند؛ و شارع به همين خاطر با ايشان مخالفت مي كند؛ اگر شارع خود به لاابالي گري دست بزند مصداق «هر چه بگندد نمكش مي زنند واي به روزي كه بگندد نمك» مي شود.

4-      اين روايت و مفاد آن توان معارضه با احكام اوليه ي ندارد؛ پس نمي تواند حاكم يا مخصص آن احكام باشد.

اگر چه دلايل ديگري نيز مي توان براي اين اثبات اين ادعا ارائه كرد؛ كه ديگر از حوصله ي نوشتار وبگونه خارج است.

لازم به ياد آوري است؛ تن دادن به مفاد اين حديث به طور مطلق؛ داراي مفسده هايي است كه عبارت است از:

1-      تقويت و اشاعه ي اباحه گري در ميان مردم.

2-      اهانت به مكلفين؛ به واسطه ي اينكه ايشان هم رديف مجانين معرفي شده اند.

3-      نقض غرض شارع از تشريع احكام.

4-      ريخته شدن قبح و نا پسندي گناه در ميان مردم.